Η παρουσία παρασίτων στο σώμα οδηγεί σε σοβαρές συνέπειες για την υγεία. Αυτές περιλαμβάνουν την ανάπτυξη αλλεργιών, γενική εξάντληση και μειωμένη άμυνα του ανοσοποιητικού, υποβιταμίνωση και αναιμία, καθώς και διαταραχές του νευρικού συστήματος, νευρώσεις, αϋπνία και κακή όρεξη. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις μπορούν να εξαλειφθούν με κατάλληλη θεραπεία που στρέφεται κατά των παρασίτων, των προνυμφών και των αυγών τους, καθώς και με τη χρήση φαρμάκων που θα αποκαταστήσουν τις μεταβολικές διεργασίες που διαταράσσονται από την παρουσία απρόσκλητων επισκεπτών στο σώμα.
Απαλλαγή από παράσιτα: γενικές αρχές
Πρώτα απ 'όλα, η θεραπεία στοχεύει στην πλήρη απαλλαγή του σώματος από τα σκουλήκια και τις προνύμφες τους. Εάν έστω και ένα παράσιτο παραμείνει στο σώμα, μπορεί να οδηγήσει σε επαναμόλυνση. Τα φάρμακα από μόνα τους δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλά παράσιτα μεταδίδονται μέσω βρώμικων χεριών. Από αυτή την άποψη, ακόμα κι αν ο ασθενής ήπιε το φάρμακο για παράσιτα, αλλά ταυτόχρονα παραμελεί τους κανόνες προσωπικής υγιεινής και έρχεται συνεχώς σε επαφή με την πηγή των παρασίτων (άνθρωποι ή ζώα), μια ταχεία επαναμόλυνση είναι αρκετά πιθανή.
Επομένως, η θεραπεία των παρασίτων αποτελείται από δύο υποχρεωτικά συστατικά:
- Χρήση αντιπαρασιτικών φαρμάκων για την απομάκρυνσή τους από το σώμα.
- Διενέργεια πρόληψης επαναμόλυνσης (προσωπική υγιεινή, απολύμανση σπιτιού, προσωπικών αντικειμένων και επιφανειών, περιποίηση όλων των μελών της οικογένειας, κατοικίδια).
Επιπλέον, συχνά υπάρχει ανάγκη για πρόσθετη θεραπεία για τις διαταραχές που προκαλούνται από το παράσιτο ενώ βρίσκεται στο σώμα.
Θεραπεία κατά των παρασίτων
Η βάση της θεραπείας που στρέφεται κατά των παρασίτων που έχουν βρεθεί στον οργανισμό είναι η χρήση αντιπαρασιτικών φαρμάκων. Αυτά τα φάρμακα μπορούν να επηρεάσουν τόσο τους ενήλικες όσο και τα αυγά και τις προνύμφες τους. Η επιλογή των φαρμάκων κατά των παρασίτων θα πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από γιατρό αφού λάβει τα αποτελέσματα όλων των απαραίτητων εξετάσεων και αξιολογήσει τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Η αυτοχορήγηση παρασιτικών φαρμάκων τόσο για τη θεραπεία όσο και για την πρόληψη των σκουληκιών απαγορεύεται και αυτό εξηγείται από διάφορους παράγοντες. Πρώτον, όλα τα φάρμακα κατά των παρασίτων ανήκουν σε μια ειδική ομάδα χημειοθεραπευτικών παραγόντων. έχουν ισχυρή τοξική επίδραση στους ζωντανούς οργανισμούς. Και το ανθρώπινο σώμα δεν αποτελεί εξαίρεση από αυτή την άποψη. Η λανθασμένη δοσολογία ή η επιλογή φαρμάκου μπορεί να βλάψει τη λειτουργία του ήπατος ή των νεφρών, χωρίς να προκαλέσει βλάβη στην έλμινθο.
Δεύτερον, ο γιατρός υπολογίζει τη δόση με βάση την ηλικία και το βάρος, χρησιμοποιώντας το αντιπαρασιτικό φάρμακο για μια σύντομη πορεία και τη μέγιστη επιτρεπόμενη και ασφαλή δόση.
Τρίτον, με βάση τα αποτελέσματα της ανάλυσης, επιλέγεται ένα φάρμακο για τα παράσιτα, το οποίο θα είναι αποτελεσματικό στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθώς διαφορετικοί τύποι σκουληκιών (καθώς και οι προνύμφες και τα αυγά τους) πεθαίνουν από διαφορετικούς τύπους φαρμάκων.
Θεραπείες για παράσιτα: ταξινόμηση φαρμάκων
Τα φάρμακα που επηρεάζουν τα παράσιτα και τις προνυμφικές τους μορφές, τα αυγά, χωρίζονται, ανάλογα με την επίδραση σε ορισμένες ομάδες σκουληκιών, σε διάφορες κατηγορίες.
Η πρώτη ομάδα είναι τα αντιπαρασιτικά φάρμακα που επηρεάζουν την κατηγορία των νηματωδών. Χωρίζονται σε δύο υποκατηγορίες:
- Φάρμακα που είναι δραστικά κατά των νηματωδών του εντέρου.
- Φάρμακα που δρουν σε εξωεντερικά είδη νηματωδών.
Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει φάρμακα που έχουν επιζήμια επίδραση στην κατηγορία των κεστωδών. Χωρίζονται επίσης σε δύο υποομάδες:
- Φάρμακα που δρουν στα παράσιτα του εντέρου.
- Φάρμακα που οδηγούν στην καταστροφή κεστοδίων έξω από τον αυλό του εντέρου.
Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει όλα εκείνα τα αντιπαρασιτικά φάρμακα που δρουν στους τρεματώδεις. Χωρίζονται επίσης σε υποκατηγορίες:
- Φάρμακα που δρουν στα παράσιτα του εντέρου.
- Φάρμακα που οδηγούν στην καταστροφή κεστοδίων έξω από τον αυλό του εντέρου.
Ξεχωριστή θέση κατέχουν τα φάρμακα της τέταρτης ομάδας, τα οποία ανήκουν σε ένα ευρύ φάσμα δράσης. Αυτό σημαίνει ότι ένα τέτοιο φάρμακο για παράσιτα θα είναι αποτελεσματικό ενάντια στα περισσότερα από τα γνωστά ελμινθικά.
Συμπληρωματική θεραπεία: θεραπεία αλλεργιών, βελτίωση της ευεξίας
Εκτός από την αντιπαρασιτική θεραπεία, συχνά χρησιμοποιούνται φάρμακα για τη βελτίωση της κατάστασης του ασθενούς, την ομαλοποίηση της ευημερίας και τη γενική ενδυνάμωση. Επιπλέον, λόγω της έντονης αλλεργίας του οργανισμού όταν προσβάλλεται από παράσιτα, ενδείκνυται και η θεραπεία των αλλεργιών με συγκεκριμένους παράγοντες. Η αλλεργία εμφανίζεται ως απόκριση στη διείσδυση και την αναπαραγωγή παρασίτων που είναι ξένα προς το σώμα. μπορεί να επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου μαζικού θανάτου παρασίτων. Ως εκ τούτου, μερικές φορές συνταγογραφούνται αντιισταμινικά για την πρόληψη των παροξύνσεων των αλλεργιών κατά τη θεραπεία της ελμινθίασης.
Για την ανακούφιση της δηλητηρίασης και την απομάκρυνση των άχρηστων προϊόντων και των αντιγόνων των παρασίτων, ειδικά εάν υπάρχει σοβαρή αλλεργία, ενδείκνυται η ταυτόχρονη χρήση αντιισταμινικών και ροφητών κατά τη λήψη ανθελμινθικών φαρμάκων. Επιπλέον, η ροφητική και αντιαλλεργική θεραπεία ξεκινά περίπου τρεις ημέρες πριν από τη λήψη του κύριου φαρμάκου και συνεχίζεται για τουλάχιστον άλλες 5 ημέρες μετά από αυτήν.
Συχνά οι ελμινθιάσες οδηγούν σε διαταραχή της εντερικής μικροβιακής χλωρίδας και επομένως συνιστάται η ενεργή κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων που έχουν υποστεί ζύμωση, φυτικών τροφών και μια προληπτική πορεία προβιοτικών για την αποκατάσταση της φυσιολογικής βιοκένωσης. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, θα πρέπει να αποκλείσετε από τη διατροφή σας τα ερεθιστικά, βαριά τρόφιμα, τα πυκνά τρόφιμα και την περίσσεια πρωτεΐνης. Τα πιο ωφέλιμα θα είναι οι σούπες και τα ελαφριά μαγειρευτά λαχανικά, τα δημητριακά και τα γαλακτοκομικά προϊόντα που έχουν υποστεί ζύμωση. Είναι σημαντικό να καταναλώνετε πολλά υγρά για να απομακρύνετε ενεργά τις τοξίνες από το σώμα.